Zygmunt Ignacy Rylski

Zygmunt Ignacy Rylski syn Adama i Stanisławy z d. Śląskiej, ur. 16 kwietnia 1898 r. w Suwałkach.  Zmarł w marcu 1945 r.

Drugi komendant 6. Obwodu AK Praga.

Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Karola Brzostowskiego. W 1915 r. ewakuował się z rodziną do Wilna, potem do Smoleńska, gdzie kontynuował naukę i uzyskał świadectwo dojrzałości. Od grudnia 1916 r. służył w armii rosyjskiej w 286. pułku piechoty, w czerwcu 1917 r. ukończył szkołę podoficerską, następnie szkołę oficerów rezerwy. W październiku 1917 r. wstąpił do I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Od lutego 1918 r. dowodził kompanią 1. Legionu Oficerskiego, po połączeniu 1. i 2. Legionu Oficerskiego w Legię Rycerską w kwietniu 1918 r. został dowódcą jej taborów. Po rozwiązaniu Legii w czerwcu 1918 r. był zdemobilizowany. W drodze do kraju 20 czerwca 1918 r. został internowany przez Niemców i osadzony w obozie w Kownie, wolność odzyskał 1 lipca 1918 r.

Po przybyciu do Warszawy rozpoczął studia na SGGW, w listopadzie 1918 r. uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, zaciągnął się do tworzonego Wojska Polskiego. Był przydzielony na kurs instruktorski w Dęblinie, od grudnia 1918 r. pełnił funkcję instruktora i dowódcy plutonu w 13. pułku piechoty. 17 września 1919 r. został ranny w bitwie pod Kadłubiszczami. W lutym 1920 r. wrócił do pułku, dowodził plutonem w batalionie zapasowym, w lipcu objął komendę ochotniczej kompanii batalionu alarmowego. Brał udział w wojnie bolszewickiej, uczestniczył w obronie Modlina. W sierpniu 1920 r. otrzymał przeniesienie do 15. pułku piechoty jako dowódca plutonu w kompanii ckm, od września był dowódcą kompanii w batalionie sztabowym, od lutego 1921 r. - dowódcą kompanii w batalionie zapasowym. W sierpniu trafił do 77. pułku piechoty, dowodził kompanią, jednocześnie weryfikował rosyjskie wykształcenie wojskowe w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W lipcu 1922 r. wrócił do 15. pułku piechoty.

W połowie 1925 r. został przeniesiony do 2. pułku piechoty Legionów (dowódca kompanii); trzy lata później objął kompanię ckm w 41. pułku piechoty. Od 1931 r. był wykładowcą w Ośrodku Szkolenia Podchorążych Rezerwy Piechoty w Nisku. W 1932 r. przeniesiono go do 39. pułku piechoty Strzelców Lwowskich, dowodził kompanią ckm, następnie pełnił obowiązki dowódcy batalionu. W 1933 r. ukończył kurs unifikacyjny dla oficerów sztabowych w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W marcu 1939 r. został dowódcą batalionu w 43. pułku Strzelców Legionu Bajończyków; został majorem. W Kampanii Wrześniowej walczył w 13. Dywizji Piechoty; po przebiciu się do Warszawy od 26 września dowodził całym 43. pułkiem.

W SZP-ZWZ od końca października 1939 r. jako komendant IV Rejonu Praga, przyjął pseudonim „Hańcza". Używał fikcyjnych nazwisk: Zygmunt Ścibor, Ignacy Nicet. Mieszkał przy ul. Bugaj 14, oficjalnie pracował w praskim oddziale RGO przy ul. Targowej. W sierpniu 1942 r. został komendantem 6. Obwodu. Nominację do stopnia podpułkownika otrzymał od komendanta Sił Zbrojnych w Kraju 11 listopada 1943 r. Aresztowany 2 lutego 1944 r. w lokalu przy ul. Brzeskiej 19 znalazł się w katowni gestapo przy al. Szucha. 1 marca trafił na Pawiak, stamtąd 24 maja Niemcy wywieźli go do obozu w Stutthofie. W obozie organizował opór i samopomoc, był dowódcą tajnej struktury złożonej z więźniów. Zachorował na tyfus. Zamordowany w czasie ewakuacji obozu w marcu 1945 r. we wsi Gęś, pochowany w grobie zbiorowym. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, a tablica pamiątkowa w kościele oo. Pallotynów przy ul. Skaryszewskiej. Był odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Niepodległości, Medalem za wojnę 1920-1921, francuskim Croix de Guerre; pośmiertnie - Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r. oraz Krzyżem Armii Krajowej


Henryk Sztandau


Więcej na ten temat


Wasze komentarze


Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. Twoja-Praga.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii







wstecz