W cieniu Konkatedry. Niezwykła historia domu sióstr szarytek

03.04.2026 | Autor: Tomasz Jarosz
W święta wielu mieszkańców Kamionka uda się do Kościoła Konkatedralnego, by poświęcić pokarmy albo wziąć udział w liturgii Wielkiego Tygodnia. Po drodze warto zwrócić uwagę na budynek sióstr szarytek, który właśnie przechodzi remont. To dobra okazja, by przypomnieć sobie jego historię i znaczenie dla Kamionka i Grochowa.





Początki dzieła miłosierdzia (1933–1939)

10 sierpnia 1933 roku Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo nabyło parcelę przy ul. Grochowskiej 365 z przeznaczeniem na działalność katolicką, oświatową i dobroczynną. W akcie notarialnym zapisano, że mają tu powstać żłobki, ochronki, świetlice, sale zajęć i szkoły dla ubogich dzieci parafii Bożego Ciała.

Fundatorem i opiekunem przedsięwzięcia był bp Stanisław Gall, który doprowadził do budowy domu pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa.

29 listopada 1933 roku budynek przekazano siostrom szarytkom, a 14 lipca 1934 roku rozpoczęły one pracę. Wkrótce działała tu siedmioklasowa szkoła podstawowa, przedszkole, dzieciniec i świetlica.

Lata rozkwitu przed wojną

W 1939 roku Dom św. Stanisława Biskupa był jednym z najważniejszych ośrodków opiekuńczych na Grochowie. Funkcjonowały tu:

  • szkoła powszechna dla 300–350 dzieci,
  • przedszkole z dożywianiem dla 200 maluchów,
  • świetlica dla 50–60 dzieci z rodzin bezrobotnych z „Polusa”,
  • półkolonie wakacyjne dla 200 najbiedniejszych dzieci,
  • internat dla dziewcząt,
  • doroczne akcje charytatywne: „święcone”, wigilia i „gwiazdka” dla ubogich rodzin.

Działalność finansowali bp Gall, dobrodzieje i „Caritas”.

Wojna i okupacja: służba w cieniu zagrożenia (1939–1945)

Wybuch wojny przerwał dotychczasową działalność, ale nie zatrzymał sióstr. We wrześniu 1939 roku opatrywały rannych, przyjmowały uciekinierów i opiekowały się sierotami. Wkrótce Niemcy zajęli budynek, kaplicę zlikwidowano, a siostry rozproszono.

Mimo to, za radą inspektora szkolnego, rozpoczęto tajne nauczanie w prywatnych mieszkaniach. W kwietniu 1940 roku szkoła wróciła do ograbionego budynku i wznowiła regularne zajęcia, także z zakazanych przedmiotów.



Kuchnia dla ubogich

W 1940 roku powstała kuchnia RGO dla dzieci ze szkół powszechnych — „dzieci przychodziły setkami”. W 1942 roku przekształcono ją w kuchnię dla ubogich, wydając początkowo 1000 porcji dziennie.

Pomoc Żydom

Siostry udzielały pomocy osobom pochodzenia żydowskiego, włączając je do grona domowników. Najbardziej znanym przypadkiem jest 3‑letnia Ilona, wydostana z łódzkiego getta i ukrywana od 1943 roku.

Siostra Maria Pietkiewicz – ciche bohaterstwo

Przełożoną wspólnoty na Kamionku była wówczas s. Maria Pietkiewicz, która kierowała domem przez 22 lata, od 1934 roku. W czasie wojny ukrywała kilkoro żydowskich dzieci, ratując im życie.

Za tę działalność w 2005 roku została pośmiertnie uhonorowana medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.

Kilka lat temu na murze domu przy Grochowskiej odsłonięto tablicę upamiętniającą jej odwagę i poświęcenie.

Powstanie, front i odbudowa

1 sierpnia 1944 roku w internacie przebywały dziewczęta od 6 do 18 lat. Gdy front zatrzymał się przed Warszawą, życie domu skupiło się na parterze i w suterenach. Aby uniknąć wywózki, siostry otworzyły fikcyjną placówkę szpitalną z „chorymi na tyfus”, co ocaliło mieszkańców.

We wrześniu 1944 roku budynek został podpalony bombami zapalającymi — spłonął dach i trzecie piętro. Po krótkiej ewakuacji do Ignacowa siostry wróciły i rozpoczęły zabezpieczanie ruin. Już w październiku 1944 roku wznowiono naukę.

Powojenny rozkwit i komunistyczne represje (1945–1949)


31 grudnia 1945 roku w domu działały:

  • szkoła powszechna z dożywianiem – 550 dzieci,
  • internat – 40 dziewczynek,
  • przedszkole – 160 dzieci,
  • świetlica – 50 dzieci,
  • kuchnia ludowa – 500 osób,
  • doraźna pomoc – 100 dzieci.

W 1947 roku szkoła liczyła już 580 uczniów.

5 marca 1949 roku władze komunistyczne bezprawnie odebrały siostrom placówkę, przekazując ją personelowi świeckiemu. Siostrom pozostawiono jedynie kilka pomieszczeń. Na zewnątrz prowadziły działalność charytatywną, katechetyczną i pielęgniarską.

Nowe dzieła: kursy, studium i bursa (1974–1998)

W 1974 roku, po przeniesieniu szkoły państwowej, siostry odzyskały część budynku. Dzięki energii i determinacji s. Wandy Żurawskiej powstały:

  • 3‑miesięczne kursy pielęgniarskie dla sióstr zakonnych,
  • w 1981 roku Międzyzakonne Medyczne Studium Zawodowe, kształcące siostry i osoby świeckie.

Studium działało do 1995 roku.

1 października 1995 roku otwarto Bursę św. Stanisława Biskupa dla studentek.

W 1998 roku siostry odzyskały resztę budynku po przedszkolu specjalnym, co pozwoliło bursie działać w pełnym zakresie.


Więcej na ten temat

Wasze komentarze

64x64

Szarytki napisał:

Wyjaśnienie odnośnie naszej posesji-nieruchomosc, została zakupiona przez s Wizytatorke Eufemie Kakowska od parafii Bożego Ciała - Kościoła Matki Bożej Zwycięskiej pełnomocnikiem był KS Franciszek Garncarek ówczesny Proboszcz. KS bp Gall wspierał dzieła dobroczynne w tamtym czasie, ale nie jest fundatorem naszego domu. Tak k,woli wyjaśnienia. Pozdrawiam
2026-04-09 15:49

Dodaj komentarz

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników portalu. Twoja-Praga.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii

Polub nasz fanpage i bądź na bieżąco

Polecamy

Bezpłatne ogłoszenia