Katowicka 7A

Ulica Katowicka 7A - dom mieszkalny Saskiej Kępie w dzielnicy Praga Południe w Warszawie.

Dwupiętrowy dom został wzniesiony około 1937 roku według projektu Stanisława Barylskiego najprawdopodobniej dla Marii Janiny Avenarius. W 1938 roku ukończony według projektu został Bohdana Lacherta i Józefa Szanajcy. Powstała wówczas ciekawa w formie przeszklona klatka schodowa, zaś sam dom miał być tuż przed wojną według kilku źródeł własnością Wacława Lacherta - ojca arch. B. Lacherta.

Dom posiada 3 mieszkania po jednym na każdym poziomie.

W dniu 9 czerwca 1973 roku dom został wpisany do rejestru zabytków.

Ciekawostki

Przeszkolona klata nosząca dziś ślady ostrzału z okresu II wojny światowej jest pierwszym w Polsce przykładem zastosowania motywu béton brut.
Mieszkał tu bądź był jej właścicielem polski architekt i profesor Lech Niemojewski, komisarz pawilonu polskiego na wystawie światowej w Paryżu w 1937 roku.
Dom został opisany przez Jerzego Kasprzyckiego w cyklu "Warszawskie pożegnania" nr 403.
Dom przy Katowickiej 7A znalazł się na okładce książki Saska Kępa autorstwa Hanny Faryny-Paszkiewicz.
W latach 1996-2012 tutaj mieszkał i miał swą pracownię malarz, rysownik, pedagog, krytyk i eseista - Jacek Sempoliński. Fakt ten upamiętnia tablica pamiątkowa z popiersiem artysty.